Buiten sneeuwt het. Verstrooid rommelt ze in de doos. Ze weet dat ze het beter niet doet, maar als ze zich melancholisch voelt, zoals nu, dan kan ze het soms toch niet laten om die doos even uit te halen. Er zitten allerlei verschillende voorwerpen in: sommige groot, de meeste klein. Eigenlijk doen de voorwerpen er niet toe, het zijn de herinneringen die eraan verbonden zijn, die belangrijk zijn. De voorwerpen op zich stellen niet veel voor.
Een oud badmintonpluimpje dat ooit wit was, maar intussen al lang grauw is verkleurd door het vele gebruik. Groene randjes aan de top verraden dat er ook mee in het gras werd gespeeld en niet enkel binnen in een sportzaal. Het donkerdere groen komt vast door de haag waar het pluimpje vaak in gemept werd. Ze hadden geen net, maar zij en Floor speelden het pluimpje zo hoog mogelijk naar elkaar over. Het was zelden windstil, dus vaak blies de wind het dan wat uit koers, waardoor het in de haag van de buurman terecht kwam. Veel pluimpjes konden ze gewoon niet terugvinden in het dichte groen, maar dit hebben ze blijkbaar kunnen redden.
Floor en zij speelden niet enkel badminton. Ze deden veel dingen samen: trampolinespringen, vogelnestjes bouwen van stro, waarna ze in de bomen klommen om die erin te zetten om de vogels te helpen, racetochtjes met de fiets, handstanden in de tuin,... De zon leek altijd te schijnen. Op een of andere manier zijn ze uit elkaar gegroeid. Ze snapt nog niet precies hoe dat ging, alleen dat hun vriendschap plots in het verleden lag.
Een vriendschapsbandje dat ze met speciale glittertouwtjes in rood, blauw en paars had gemaakt is het volgende voorwerp dat haar zoekende handen tegenkomen. Ze had het gemaakt voor Sandra, het nieuwe meisje in de klas naar wie ze erg was toegetrokken. Ze was een paar keer bij haar thuis geweest, waar een imposante piano midden in de woonkamer stond en ze hadden samen een aantal groepswerken gemaakt. Uiteindelijk had ze haar het met veel liefde gemaakte vriendschapsbandje nooit kunnen geven, want Sandra had heel plots moeten verhuizen toen haar ouders gingen scheiden. Er was geen gelegenheid meer geweest om afscheid te nemen. Ze was er kapot van geweest, maar zo'n dingen gebeurden nu eenmaal, hadden haar ouders gezegd. Niets aan te doen.
Dan is er ook nog een miniatuurversie van de toren van Pisa die ze samen met Sylvie in Italië gekocht had. Dat was in het laatste jaar van het middelbaar geweest. Nadien waren ze elk hun eigen weg gegaan. In een andere stad gaan studeren, elk andere vrienden gemaakt en elkaar uit het oog verloren. Te druk bezig met elk hun eigen leven te leiden.
Ze rommelt door de kleinere voorwerpen in de doos tot ze vindt wat ze zoekt: een kleine, fluffy, felroze sleutelhanger die ze eens van Silke voor haar verjaardag heeft gekregen. Wat is er met die vriendschap gebeurd? De ene dag was alles nog goed, waren ze samen naar een feestje geweest en de volgende hadden ze schreeuwende ruzie over wat er al dan niet gebeurd was tijdens dat feestje. Silke hield vol dat zij met haar aartsvijand nummer één had staan praten, terwijl zij had proberen uit te leggen dat ze er alleen maar langs was gelopen om naar het toilet te gaan, maar dat ze geen woord met hem had gewisseld. Een welles-nietesspelletje zonder uitzicht op enige overeenstemming. Er waren harde woorden gevallen, verwijten werden over en weer geslingerd. En toen was het voorbij. Zomaar. Had ze Silke dan zo verkeerd beoordeeld? Al die leuke momenten die ze samen gedeeld hadden, waren die een leugen geweest? Ah nee, ze moest ook niet overdrijven. Ze zou wel nooit weten waarom de boel toen zo onredelijk hard ontploft was. Ze waren vast gewoon toch twee totaal verschillende mensen gebleken, hun raakvlakken tectonische platen die een allesverwoestende aardbeving konden veroorzaken als ze te hard met elkaar in botsing kwamen.
Met een zucht stopt ze alle voorwerpen terug in de doos. Het heeft geen zin om bij deze verloren vriendschappen te blijven stilstaan. Ze legt de doos terug op de ijskoude zolder en loopt naar beneden. Straks komen Daisy en Elke langs. Dan kunnen ze samen een sneeuwman bouwen en de slappe lach krijgen om daarna binnen lekker op te warmen bij een kopje thee.
