Hardloopwedstrijd voor olifanten

En dan nu: de vijf kilometer hardlopen voor olifanten! Daar staan ze al klaar aan de startlijn. We zien Dumbo in het roze, hij is gekend omwille van zijn vliegende starts. Daarnaast staat Ollie. Daar zal Dumbo voor moeten opletten, want Ollie is berucht omdat hij het betere slagtandenwerk niet schuwt. Daar hebben we ook nog Troela en Tuttebel. Excuseer, Mia en Ria, de befaamde tweeling die stevast in tutu aan de start verschijnen. Vandaag hebben ze zo te zien voor een babyblauwe gekozen.

Daarmee hebben we de belangrijkste titelkandidaten overlopen, tenzij er een van de kleinere giganten besluit om te verrassen. Jaja, het gaat beginnen. Ze zetten zich schrap: drie, twee, een, daar gaan ze!

En ja hoor, ze zijn al meteen goed vertrokken! Wat een gedaver van jewelste is dit toch altijd! Prachtig om te zien vanaf hier: al die geweldige kolossen die er als een speer vandoor gaan. Maar ik zou niet aan de zijlijn willen staan! Elke keer opnieuw worden de toeschouwers door elkaar geschud, vallen flesjes bier van de tafeltjes,... De mensen die hier wonen, die zijn te beklagen. Hun huizen worden flink door elkaar geschud!

Maar goed, terug naar de wedstrijd. Even kijken. Ollie loopt aan de leiding, gevolgd door Mia en Ria. Daarna, op enkele meters afstand volgt Dumbo. Het is wel erg vroeg in de wedstrijd om nu al, na amper vijfhonder meter, achter te liggen, zal hij dit nog kunnen goedmaken? Langs de andere kant: de weg is nog lang, de wedstrijd is nog lang niet gelopen, maar de start had zeker beter gekund!

Ai, wat is dat! Mia ligt languit op de grond, ze moet ergens over gestruikeld zijn, misschien wel over haar eigen poten! Het ziet er niet al te ernstig uit, ze komt alweer overeind, maar ze heeft nu wel een flinke achterstand. Dat wordt lastig om nog in te halen! En zo te zien zullen er ook wegenwerken nodig zijn, want wat een krater heeft ze in de weg slagen! Kijk, men zet er al signalisatieborden rond, zodat niemand erin valt. Zo’n diepe krater, je ziet dat ze behoorlijk hard neergekomen is! Maar intussen heeft ze er weer vaart achter gezet en probeert ze om de rest weer bij te benen, dat wordt nog een hele klus.

Intussen is het vooraan spannend. Dumbo is dichterbij kunnen komen, hij kon nog tijd op tijd opzij springen toen Mia ten val kwam, en intussen is hij bijna op gelijke hoogte met Ria, terwijl Ollie slechts twee meter voorsprong op hen heeft. We zijn bijna halverwege de wedstrijd, beste kijkers. Ollie kijkt even om, Dumbo vindt zelfs nog de energie om naar hem te toeteren: die zit nog lang niet op zijn tandvlees! “Hier kom ik,” bedoelt hij, want intussen ligt hij een half metertje voor op Ria. Zo te zien is haar blauwe tutu wat aan het afzakken. Met haar slurf houdt ze hem op, het ziet er nogal potsierlijk uit. Nooit eerder vertoond bij deze olifantenhardloopwedstrijd: een kandidaat verliest bijna haar kledij!

Mia zijn we zo te zien helemaal kwijt, die probeert nog steeds achteraan het peloton aan te klampen. De kans dat zij nog vooraan raakt lijkt onbestaande.

Op anderhalve kilometer van het einde ziet het ernaar uit dat het een sprint wordt tussen Ollie en Dumbo, die intussen nog slechts een metertje achter Ollie rent. Hij steekt zijn slurf uit en... Wat doet Dumbo nu?! Hij grijpt Ollies staart met zijn slurf! Dat is niet bepaald sportief te noemen! Nu komen ze op gelijke hoogte. Ollie probeert zijn ritme opnieuw te vinden, Dumbo steekt hem langzaam maar zeker voorbij, het is een kwestie van centimeters geworden! O jee, hij kan maar beter wat verder bij Ollie in de buurt blijven, want - zie je wel, daar heb je het al: Ollie boort zijn slagtand in Dumbo’s zij. Hij zal straks wel weer verklaren dat het echt per ongeluk ging toen hij een vlieg uit zijn gezicht wilde wuiven of zoiets, maar dit leek me heel erg opzettelijk. Nu ja, niet helemaal onterecht na dat akkefietje met die staart daarnet. Van de schrik is Dumbo een metertje opzij gesprongen, waardoor Ollie opnieuw de leiding kon nemen. Nog een kilometer tot aan de finish, het wordt spannend!

Ze daveren de bocht om, die arme huizen langs de weg daveren helemaal mee, en...

Abrupt stopt het geluid. De bovenbuurman is klaar met wat het ook was dat hij aan het doen was. “Toe, we willen het vervolg!” roepen Ted en Simon.

“De wedstrijd is over voor vandaag,” glimlacht papa. “Morgen gaat hij vast verder. Nu is het bedtijd. Slaap lekker allebei.” Hij geeft hen een kus op de wang en stopt hen in.

“Welke olifant heeft er nu gewonnen?” vraagt Ted nog.

“Dat zul je misschien wel zien in je dromen,” antwoordt papa. “Droom het vervolg en laat het me morgen weten, goed?”

Ted en Simon knikken. “Slaap lekker!”

“Slaap lekker!”