Hé, hallo, ik had je niet gezien! Hoe gaat het? Leuk dat je even langskomt! Er komt hier bijna nooit iemand. En als er al iemand komt, dan planten ze een vlag, nemen een stukje rots mee en verdwijnen ze meteen weer. Er heeft nog nooit iemand de tijd genomen om even een praatje te slaan met mij.
Je zou denken dat ik vrij hard opval tegen al die saaie, grijze rotsen hier, aangezien ik altijd een knaloranje outfit draag, hèhè. Maar nee hoor, niemand besteedt ooit enige aandacht aan mij. Misschien denken ze dat ik te klein ben om van enige betekenis te zijn, maar dat hebben ze dan verkeerd! Ik, meneer, ben namelijk de bestuurder van de maan. Jaja, dat de maan altijd in een mooie baan rond de aarde draait en er nooit eens mee botst, dat komt door mij! Ik oefen deze functie nu al meer dan vijfduizend jaar uit, waarvan vierduizend jaar in m’n eentje. Mijn voorganger was tienduizend jaar lang de bestuurder van de maan. Hij heeft het me geleerd. Duizend jaar leertijd, dat valt best mee toch? Over een paar duizend jaar neem ik ook een leerling. Hopelijk leert die het dan even snel, zodat ik daarna vlot en met een gerust hart met pensioen kan gaan.
Natuurlijk is het in al die jaren wel eens misgelopen. Het is helemaal niet zo gemakkelijk om zoiets groots als de maan te besturen hoor! Zeker niet als je zelf maar een klein opdondertje bent, hèhè.
Als de Galliërs vroeger bang waren dat de hemel op hun hoofd zou vallen, tja, dan heeft dat wel een gegronde reden. De maan is namelijk eens bijna op hun hoofd gevallen! Oeps… Foutje, hèhè! Achja, kan gebeuren. Uiteindelijk wist ik de maan weer op te trekken. Dat was net op tijd, want ze was nog maar tien meter meer van het grondoppervlak verwijderd! Daarna duurde het ook een hele tijd eer ze weer in een goeie baan rond de aarde was.
En de Maya’s, die wisten zoveel over de beweging van de sterren omdat mijn voorganger het hen geleerd had, in ruil voor hun hulp. De maan zat toen in een moeilijke fase en was recht op hun grondgebied afgekomen! Ze was neergestort in een bos en even blijven verder rollen, zodat er hele hectares bos plots platgewalst weideland waren geworden. De Maya’s hebben toen met vereende krachten geholpen om de maan van een helling naar beneden te rollen, zodat ze genoeg vaart had om terug de ruimte in te kunnen gestuurd worden. Dat moet me een zicht geweest zijn: duizenden mensen die de maan voortduwden, hèhè! Ter herdenking hebben de Maya’s nadien enkele tempels opgericht op de plek waar de maan neergestort was en ook op de plek waar ze haar hebben geholpen om terug in de lucht te komen.
O, en het uitsterven van de dinosaurussen? Dat was geen komeet… Tja, een van mijn voorgangers, ik heb hem nooit gekend, dat is net iets te lang geleden, was in slaap gevallen. Tijdens zijn dienst, dat geloof je toch niet! Dus toen stortte de maan neer… Er waren toen nog geen mensen die hem hadden kunnen helpen, met als gevolg dat er toen een hele tijd geen maan aan de hemel gestaan. Wat een ramp was me dat! Neenee, dat moet geen leuke periode geweest zijn! Ik heb er eigenlijk geen idee van hoe ze het uiteindelijk hebben weten op te lossen.
Nu ja, het gaat dus wel eens mis. Maar we doen ook veel goede dingen hoor! Soms vang ik een komeet op die anders op de aarde zou neerstorten. Hier op deze kale rotsen kan dat toch geen kwaad. Daarna is het altijd wel een beetje aanpassen, want de verdeling van het gewicht is dan veranderd doordat er stukken rots zijn losgebroken en verschoven. De eerste paar maanden zwalp ik dan een beetje door de ruimte, maar hé, geen haan die ernaar kraait, want er zijn hier helemaal geen hanen, hèhè!
Sorry, sorry, flauw mopje. De mensen op aarde zouden het kunnen merken, als ze erop letten: de getijden zijn dan wat extremer. Niet veel hoor, het scheelt gewoon een paar meter. Als er dan ook nog eens net springtij is, tja… Maar wat maakt een metertje dan nog uit? Dat valt de mensen trouwens helemaal niet op. Wat kan hen het ook schelen? De getijden hebben iets met de maan te maken, meer willen ze niet te weten. Dat hoeft ook helemaal niet, ik regel het allemaal perfect voor hen. Maar denk je dat ze daar dankbaar voor zijn? Ho maar… Alles wat ik zou willen is dat er wat vaker iemand met me kwam praten, zoals jij nu. Het is maar eenzaam, hierboven op de maan. En de rotsen, tja, het interesseert hen niet bepaald wat ik te vertellen heb. In elk geval antwoorden ze nooit, hèhè.
Maar echt, de laatste paar eeuwen gaat het erg goed. Het laatste incident is zelfs al bijna vier eeuwen geleden! Dat vind ik een hele prestatie, toch?
Ongeveer een halve eeuw geleden was het wel even heel nipt. Ik schrok me helemaal te pletter! Plots kwam er een ruimtetuig regelrecht op mij af, zonder enige waarschuwing. Dat geloof je toch niet! Ik schrok zo hard dat de maan ervan begon te zwalpen, maar gelukkig was ik alert genoeg en kon ik ze vrij snel terug in de goede baan krijgen. Ik geloof niet dat de mensen in dat ruimtetuig er iets van gemerkt hebben.
Dat was trouwens de allereerste keer dat ik bezoek kreeg van mensen. Ze hadden echter helemaal geen aandacht voor mij. Ze maakten er eerst een heel gedoe van om uit dat ruimtetuig te komen, dan plantten ze een vlag neer, zonder er rekening mee te houden dat dat ook een invloed zou kunnen hebben op de baan van de maan. Jaja, de baan heeft een delicaat besturingssysteem, meneer! Maar denk maar niet dat dat de mensen iets kan schelen! Ik los het wel op, zoals steeds! Geen greintje respect. Het is toch zo?
In elk geval ben jij hier nu en je hebt niet eens een vlag bij! Kwam je echt speciaal om mij te bezoeken? Dat is zo lief van je! Heb je wel een goede reis gehad?
Hallo? Ben je daar nog? Hallo…?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten